امیدوارم حالتون خوب باشه،نمی دونم این وبلاگ چقدر خواننده داره وچقدر منتظرآپ کردن من بودید،به هر

حال ازتون عذر می خوام که دیر آپ کردم،چون من اصولا اهل قلم و کاغذ هستم،نه اهل تایپ کردن،متن این

پست روهم خیلی وقت بودکه نوشته بودم اماتایپ نکرده بودم به هرحال من روبه بزرگی خودتون ببخشید،این یه

دلیلش بود، دلیل دیگرش هم این مسئله ای است که این روزها برای استاد عزیزمون افتاده وهمه مارو دچارشک

عصبی کرده...اون زمانی که استادمون برنامه ی کوله رواجرامی نمودند،چشممون خشک می شد به زیرنویس تلویزیون

تا ببینیم کی کوله رو نشون میده،تازه اگر هم می نوشت باز هم معلوم نبود که نشون میده یا نه،اما حالا که به قول نگین جون

آقای مو قشنگ جای استاد روی صندلی برنامه نشسته،بدون وقفه وخیلی منظم ومرتب داره نشون میده...من هم باعزیزانی

که تو وبلاگشون نوشتند نباید امسال کوله شروع میشد موافقم...امسال کوله کوله نبود،نه استادمون همون مجری کوله های قبل بود

نه کوله ای که همیشه تو دکور برنامه بود تو برنامه بود،حتی نماد کوله پشتی که گوشه ی تلویزیون بود هم عوض شده بود...

دیگه هیچ چی مثل قبل نبود،ما با اون کوله زندگی کرده بودیم،از توی اون کوله برکات معنوی و آسمانی برداشته بودیم،اما

متن این وبلاگ رو خطاب به استادمون می خواهم بنویسم،نمی دونم ایشون می خونند یا نه اما دیگه نمی تونم تو دلم نگهشون دارم،

با رنگ مورد علاقه ی استاد عزیـــــــــــــــــــــــزمون

پس شروع می کنم با توکل بر خدای آسمان ها وزمین:

سلام ،سلامی به غمگینی چشم های گریان،سلامی به آشفتگی دلهای پریشان و سلامی به سردی قلب های منتظر،

به کسی که دنیارو با خاطره های قشنگ به من داد،آری استاد عزیزم:

ازوقتی که شنبه ساعت 9 شب رسید و من دربرنامه ای که به نام شما ثبت شد،در مقابل چشمانم نگاههایتان را ندیدم،

دیوانه و پریشان شدم ووقتی که شنیدم بیمار هستید تمام غم های علم روی سرم خراب شد...اما ته دلم چیزی به من

می گفت که نگران نباش...برمی گرده...تاروز دوشنبه که توی وبلاگ مهرانه جون توی نظر سنجی ،نظر نگار ممتازیان

رو خوندم که نوشته بود که آقای مهران دوستی گفته اند:حالتان خوب هست ولی دیگر به کوله پشتی برنمی گردید...از یک طرف

خوشحال شدم که شما سالم و سلامت هستید و دعاهای من و همه دوستارانتان بی جواب نمونده...ولی از طرف دیگه انگار با پتک

زده باشند توی سرم،گیج و منگ شدم...من که تمام تابستان هایم رابا کوله میگذروندم وتمام فصل های دیگه رو به امید دیدن کوله

با حضور شما استاد عزیزم سپری می نمودم...وحالا................

تحملش برام خیلی سخت بود تا جایی که کامپیوتر رو خاموش کردم رفتم تو اتاق زارزار گریه کردم...من که تمام زندگی ام و

ساعات و ثانیه هایم را برای دیدن کوله پشتی لحظه شماری می کردم،کوله ای که زندگیم را تغییر داد اما نه به تنهایی،با حضور

استاد عزیزم که کسی جز شما نبود...اول فکر می کردم که می تونم تحمل کنم ...یک روز گذشت به سختی؛دومین روز هم گذشت

ای استاد عزیز،روی سخنم با شماست شمایی ،که آمدید و با حرفهایتان،با دلگرمی هایتان آدمهایی رو جذب خودتان نمودید، دلهایی رو

عاشق نمودید عاشق خداوند بخشنده و مهربان و چشمهایی رو منتظر خودتون نگه داشتید...رفتید...بدون حتی یه خداحافظی...رفتید

...و چه سخت تر شد که رفتید ،بدون خداحافظی...شما هیچ وقت برای همیشه خداحافظی ننمودید...شما همیشه می گفتید:

خداحافظ همیـــــــــــــن حالا...آه که انتظار چقدر سخته...چقدر...یاد روزهایی می افتم که حماقت نمودم وبه سهل انگاری گذشت

و لحظه ها و دقایقی که ندیدمتان...آدمها تا چیزی را دارند قدرش را نمی دانند و وقتی از دستش می دهند تازه می فهمند که چه گنج

باارزشی رو از دست دادند...می دانم که کسانی که مارو از دیدن شما محروم نمودند به زودی خواهند فهمید که چه اشتباهی رو

مرتکب شده اند...دیگه شب های تابستان ما به قشنگی قبل نخواهد شد،چون شما نیستید که بگویید:شبتون قشنگ...

احساسات درونی انسانها روو اون چیزی که توی قلبشونه روی کاغذ بیارند)

همیشه می گفتید :شب رفتنت آرزو می کنم خدا وقت دوریت رو کمتر کنه...و حالا همه ی ما با هزاران دردی مه از این بابت فکر و روحمان

و حالا برای خداحافظی نمی دانم چه بنویسم، همین حالا یا برای همیشه... ولی من به ندایی که در درونم به من می گه و این صدا چیزی جز

چون می دانم خداوند بخشنده و مهربان نخواهد گذاشت که آرزوهایمان بمیرند وهمچنین نخواهند گذاشت حقی پایمال بشه...

دوستان من ،من تصمیم گرفتم پایان هر پست رو با یاد یه عزیز از دسترفته به پایان برسونم وبرای این پست به یاد عشق استادمون

تا دلنوشته ی بعدی؛ بد و خوبش به شما،ما که رسیدیم ته خط....

سلام که نام خداست...

این اولین پست من در این وبلاگ است به همه بینندگان و خوانندگان خوش امد می گویم

مطالب این وبلاگ درباره ی شخصیتیست که نقش مهمی در زندگی من و خیلی افراد دیگر

داشتند،کسی که سوخت تا بسازد،کسی که همه دردها و رنجهارو تحمل کرد تا بلکه بتواند

چشم ها را بشوید و نگاه هارا جور دیگـــــــــــــر کند، کسی که همه ما نسل سومی ها اورا

استاد خود میدانیم،کسی که خیلی ها قدرش را نمی دانند چون اورا نمی شناسند چون ظاهربین

هستند، چون از حقیقت فرار می کنند وبا نادانی هایشان دل پاک او را می شکنند.........

و این شخص کسی جز استاد سخن جناب آقای فــــــــــــــرزاد حـــــسنــــــی نیستند

ای استاد عزیز اگر با نگاهتان،نگاه پر از مهرتان دلنوشته های مرا می خوانید

میخواهم بگویم که:

به صاحب همین روز که روز جمعه هست قسم ، حتی اگر دیگران شما را باور نداشته باشند

من و تمامی دوستدارانتان مثل کوه پشتتان خواهیم بود وتا آخر عمرمان فراموشتان نخواهیم

کرد در این شک نکنید...

تا دلنوشته ی بعدی،خوب و بدش به شما،ما که رسیدیم ـته خط.......